© David Maitland

Wat ligt er onder de microscoop: zeekomkommerhuid of hamerhaaisperma?

Vloeistof, trilhaartjes en cellen doemen op in krachtige kleuren en fraaie vormen als we de wereld vanuit een heel nieuw perspectief bekijken met een geavanceerde microscoop. In microland kunnen zelfs bekende voorwerpen lastig te herkennen zijn. Lukt het jou?

14 januari 2018 door Stine Overbye & Rikke Jeppesen

Met zijn rimpelige huid doet de zeekomkommer zijn naam eer aan. Het rubberachtige dier heeft een inwendig skelet, dat niet uit botten bestaat maar gereduceerd is tot een aantal piepkleine kalkplaatjes. 

Onder de microscoop zijn deze kalkplaatjes als stekels te zien. 

Ze zijn verspreid over de leerachtige huid en lijken sprekend op een stel scheepsankers. 

De kalkplaatjes verschillen per soort en nemen ook andere fascinerende vormen aan, zoals wielen of haakjes. 

Door de vorm van de stekels te bestuderen kunnen onderzoekers de soort identificeren. Zeekomkommers worden meestal 10-30 centimeter lang, maar soms wel ruim 1 meter.

GA ELKE MAAND MEE NAAR HET FASCINERENDE DIERENRIJK als abonnee van Wetenschap in Beeld.

© Shutterstock

Elektronenstraal ziet alles

De elektronenmicroscoop gebruikt een straal elektronen met een veel kortere golflengte dan licht, waardoor de resolutie fors hoger is. 

De straal wordt in bepaalde patronen weerkaatst of gaat dwars door een monster heen. 

De lenzen bestaan uit magneten die de elektronenstraal op het motief richten, dat miljoenen keren vergroot kan worden. 

Er zijn twee varianten van het instrument: de transmissie-elektronenmicroscoop (TEM) en de scannings- of rasterelektronenmicroscoop (SEM).

Bekijk ook ...

ONTVANG DE NIEUWSBRIEF VAN WETENSCHAP IN BEELD

Je ontvangt je gratis special, Onze extreme hersenen, als download zodra je je hebt aangemeld voor onze nieuwsbrief.

Ook gelezen

Niet gevonden wat je zocht? Zoek hier: