De grootste tsunamigolven, van meer dan vijf meter, vormen een bedreiging voor o.a. de westkust van Noord- en Zuid-Amerika.

© Ronnie Chua / Shutterstock

Alarmboeien moeten tsunamirampen voorkomen

Met een netwerk van boeien en sensoren wordt het water van de Stille Oceaan 24 uur per dag in de gaten gehouden om de komst van de volgende killertsunami op tijd op te merken.

26 juni 2017

Tsunami’s kunnen na aardschokken of een vulkaanuitbarsting ontstaan, maar de vloedgolven op de oceaan die een kust op duizenden kilometers ver weg kunnen treffen, worden meestal door een zware aardbeving in gang gezet. 

Een tsunami kan zich ontwikkelen als de waterzuil na een flinke verticale aardverschuiving op en neer gaat en zo een golf voortbrengt. De grote tsunami in Zuidoost-Azië van 2004 ontstond bijvoorbeeld toen de Indo-Australische Plaat in de Soendatrog dook. 

Een grote verticale aardverschuiving kan optreden als twee tektonische platen langs elkaar schuren, zoals overal in de Stille Oceaan, waar het tsunamirisico het grootst is. 

De westkust van Noord- en Zuid-Amerika, de eilandenrijken ten noorden van Australië, Japan, Indonesië en Nieuw-Zeeland hebben het meest te lijden onder tsunami’s.

© NOAA

Netwerk van boeien waakt en slaat alarm

Een netwerk van boeien en andere typen sensoren houdt daarom de golven in de Stille Oceaan in de gaten en stuurt gegevens door naar de dag en nacht bemande commando centrale Pacific Tsunami Warning Center (PTWC) op Hawaï. 

Het PTWC kan de Pacifische landen waarschuwen. Die landen slaan dan op hun beurt alarm of beoordelen de situatie eerst grondig voordat ze tot een grootschalige evacuatie overgaan. Elders zijn tsunamiwaarschuwingen lokaler van aard. 

Dat geldt bijvoorbeeld voor de Noorse berg Åknes, die in een fjord kan storten en een 70 meter hoge golf kan veroorzaken.

Zo werken de tsunamiboeien:

Krijg inzicht in het waarschuwingssysteem in drie klikken. Begin onderaan.

Ook gelezen

Niet gevonden wat je zocht? Zoek hier: