Waar komt de traditie van trouwringen vandaan?

In diverse literaire werken uit de Oudheid komen trouw- en verlovingsringen voor. Plinius de Oudere heeft het al over ijzeren ringen die symbool staan voor de eeuwigheid en Juvenalis schrijft over de man die zijn verloofde als teken van ­trouw een gouden ring geeft. Anderen verhalen over ringen van messing of koper.

Niet alle ringen waren rond, ook al staat deze vorm zonder begin of eind voor eeuwigheid en daarmee voor trouw. De Romeinen droegen ook sleutelvormige ringen als teken van waardigheid van de vrouw. De ring had in het Middellandse Zeegebied al langer symbolische waarde – ook vóór de komst van de Romeinen. In Genesis is het een teken van vriendschap en trouw; zo schuift de farao zijn zegelring aan de vinger van Jozef als hij hem Egypte in handen geeft.

De Romeinse trouwring heeft zich via de katholieke kerk en het christendom verspreid. Vaak zat de ring aan de vierde vinger van de linker hand, omdat die met het hart verbonden zou zijn.