Heeft een neutronenster het eeuwige leven?

Neutronensterren ontstaan als enorme sterren bij een supernovaexplosie sterven. De centrale onderdelen imploderen daarbij en vormen een zeer compacte bal van neutronen.

De op die manier ontstane neutronenster bevindt zich dus in het midden van een supernova, waarbij het grootste deel van de ster met duizenden kilometers per seconde alle kanten op geslingerd wordt. De neutronenster draait op dat moment 10 tot 100 keer per seconde om zijn as en heeft een sterk magnetisch veld, dat elektrisch geladen deeltjes uit gassen in de omgeving haalt. Die gassen vallen naar de magnetische polen toe, en er ontstaat een krachtige radiostraling, die in twee kegels vanuit de polen uitgezonden wordt – en een pulsar is geboren.

Naarmate de tijd verstrijkt, draait de neutronenster steeds langzamer en neemt de straling af. De neutronenster is nu bijna niet meer waar te nemen, omdat er haast geen straling meer uitgezonden wordt. Er zijn een paar neutronensterren bekend die om elkaar heen draaien.

Als de afstand klein is, is de baan niet geheel stabiel, want de ster verliest zijn energie doordat hij zwaartekrachtgolven uitzendt. Door het energieverlies komen deze twee neutronensterren steeds dichter naar elkaar toe, tot ze uiteindelijk botsen, waarbij een gigantische explosie ontstaat. Een zwart gat is het resultaat daarvan, en nu zijn de neutronensterren voor altijd verdwenen.