El Dorado

Wat is het verhaal?

El Dorado, dat ‘de vergulde’ betekent, is een koning uit een rijk fantasieland. Elk jaar werd de koning met goudstof bestoven en een meer op gevaren; hij dompelde zich onder en offerde het meer rijke geschenken. Dit verhaal kreeg de Spaanse veroveraar Sebastián de Benalcázar van een indiaan te horen. En ja, er had zo’n gebruik bestaan bij het Muiscavolk, en het meer was Laguna de Guatavita. Het Muiscavolk was echter door een buurstam onderworpen en het ritueel raakte, lang voordat de Spanjaarden in de 16e eeuw aankwamen, in onbruik.

Toch gaf het verhaal de aanleiding tot honderden jaren van goudkoorts. El Dorado groeide mettertijd uit tot het symbool van een plek met onmetelijke rijkdommen.

Waar hebben we al gezocht?

Sebastián de Benalcázar ging zelf op goudjacht bij het Guatavitameer, en de ene na de andere avonturier trad in zijn voetsporen. De expedities kostten vaak levens – dat van de goudzoekers, maar ook van indianen die de pech hadden er in de buurt te wonen. Het meer werd meermaals drooggelegd, onder meer op aandringen van de Duitse natuuronderzoeker Alexander von Humboldt. Maar alles wat men vond was een smaragd, een paar bekers en wat andere voorwerpen.

Kans op de vondst

Behalve het Guatavitameer zijn andere plekken in Zuid-Amerika aangewezen als El Dorado. Dat geldt ook voor Manoa, dat in een boek van de Engelse sir Walter Raleigh voorkomt. Maar het is duidelijk dat Manoa niet bestaat, en ook de andere plekken zijn verzonnen. De kans om El Dorado te vinden is in feite nihil.