Whale 12/2014

De grijze walvis jaagt op voedsel over 10.000 kilometer afstand

Walvissen uit de Stille Oceaan baren hun jongen bij Californië. Als de kalveren groter zijn, zwemmen de dieren naar Alaska om voedsel te zoeken. Een walvis past zich net als andere zeedieren aan de extreme omstandigheden van de zee aan.

13 oktober 2014

Extreme omstandigheden vragen om extreme aanpassingen. Om zich te kunnen handhaven moeten de zeedieren al hun vindingrijkheid in de strijd gooien. Dat geldt ook voor walvissen.

De omstandigheden in zee verschillen sterk per gebied. Op sommige plekken is het water ijskoud, helder, diep en gevuld met plankton en kleine visjes, dus is er voedsel genoeg. Op andere plaatsen is het water warm, laag en veilig, maar is er nauwelijks iets te eten te vinden.

Grijze walvis zwemt 10.000 kilometer om jongen te voeden

Sommige dieren weten zich op beide plekken te handhaven, maar dan moeten ze jaarlijks heel wat kilometers afleggen – en geen enkel dier is daar beter in dan de grijze walvis in de Stille Oceaan.

Grijze walvissen baren hun jongen in het lage, warme water van de Golf van Californië. Hier is het veilig voor de jongen, en vanwege de hoge temperatuur van het zeewater is het geen probleem dat ze nog niet zo'n dikke speklaag als hun ouders hebben.

Maar bij Californië is het op een houtje bijten, en al hebben de vrouwtjes een dikke speklaag waar ze op kunnen teren en waar ze energie uit halen om hun jongen te voeden, ze moeten op voedseljacht als de kleine walvissen groter worden. En nergens vind je zoveel walvisvoedsel als in het water tussen Alaska en Azië in de arctische gebieden van de Stille Oceaan.

Je moet er alleen zo'n 8000 tot 10.000 kilometer voor zwemmen. En daarna weer terug om de volgende worp jongen op de wereld te zetten.

Walvissen horen alles

Water geleidt geluid veel beter dan lucht, en koud water beter dan warm water. En omdat veel grote walvissen absurd veel decibellen kunnen produceren, kunnen ze elkaar horen over een afstand van wel duizenden kilometers.

Zo was het althans, maar onderzoeken naar walvisgeluiden sinds de jaren 1960 hebben aangetoond dat de grote zeedieren van frequentie zijn veranderd naarmate het internationale scheepsverkeer is toegenomen.

Hun geluiden zijn lager geworden, zodat ze te horen zijn in het constante lawaai dat mensen voortbrengen. Onderzoekers weten daardoor niet of de dieren nog over dezelfde afstanden kunnen communiceren.

Lees meer over walvissen en andere zeedieren in Wetenschap in Beeld

In het artikel 'Het beste uit de oceaan' lees je alles over de zeilvis, die 100 k/h zwemt, over de zeeslang, die zijn adem twee uur lang kan inhouden, en over andere zeewezens die zich met vindingrijke aanpassingen handhaven onder de extreme omstandigheden.

Bekijk ook ...

ONTVANG DE NIEUWSBRIEF VAN WETENSCHAP IN BEELD

Je ontvangt je gratis special, Onze extreme hersenen, als download zodra je je hebt aangemeld voor onze nieuwsbrief.

Ook gelezen

Niet gevonden wat je zocht? Zoek hier: