Walvisbek

Zeebioloog onderzoekt vreemde reuzenhaai

De walvishaai is ’s werelds grootste vis. Maar ondanks zijn lengte tot 18 meter slaagt de reus erin om zich een flink deel van zijn leven te onttrekken aan al te nieuwsgierige blikken. Zeebioloog Brad Norman wil hem zijn geheimen ontfutselen en wijdt daar zijn loopbaan aan. Met ruimtetechnologie en snelheidsmeters lukt dit aardig.

23 maart 2010 door Anders Priemé

Toen Brad Norman voor het eerst een walvishaai tegenkwam bij de westkust van Australië, slikte hij zijn snorkel bijna in van enthousiasme. Geen moment was hij bang. Sindsdien wijdt de Australische zeebioloog een groot deel van zijn leven aan het onderzoek naar en het behoud van de raadselachtige reus.

De walvishaai kan zo lang worden als een bus. Je zou denken dat je hem niet snel over het hoofd ziet, maar toch weten biologen weinig van ’s werelds grootste vis. Voortplanting, geboorte, migratie en dood van de walvishaai zijn nauwelijks onderzocht. Tot 1986 waren er binnen de wetenschap slechts 320 observaties van walvishaaien. Sindsdien is dat aantal echter explosief gestegen, en de reus, die in warme stromen rond de evenaar leeft, is nu bij 124 landen waargenomen; vooral door het toegenomen duiktoerisme.

Walvis met duiker

En die amateurduikers spelen een beslissende rol in een van Brad Normans geniaalste projecten voor het onderzoek naar de walvishaai. Bij een walvishaai in het zeewater zijn de witte, oplichtende vlekken het opvallendst. Ze lijken het meest op een onderzeese sterrenhemel. Daardoor kwam Norman op het idee om die vlekken als een soort vingerafdruk te gebruiken, aan de hand waarvan hij elk exemplaar kan identificeren. Hij richtte daartoe in 1999 een database op, Ecocean, waar iedereen zijn foto’s van walvishaaien naartoe kan sturen. Met de database kunnen het aantal dieren en hun doen en laten geregistreerd worden zonder ze lastig te vallen. Onderzoekers en amateurduikers dragen flink bij aan Ecocean, dat nu zeker 23.000 foto’s van ruim 1900 exemplaren bevat.

Doe zelf mee

Je kunt zelf een verhaal en foto's van walvishaaien uploaden naar de ECOCEAN-database, die door Brad Norman is opgericht. Onderzoekers en amateurduikers hebben bijgedragen aan de database die ruim 23.000 foto's bevat.

Lees hier hoe je de vlekken van een walvis zo kunt fotograferen dat de foto's gebruikt kunnen worden in het onderzoeksproject: whaleshark.org

Stuur je eigen foto's in van de vlekken van een walvishaai:

Bekijk foto's van walvishaaien die zijn geïdentificeerd met de database van ECOCEAN:

Thema

Bekijk ook ...

ONTVANG DE NIEUWSBRIEF VAN WETENSCHAP IN BEELD

Je ontvangt je gratis special, Onze extreme hersenen, als download zodra je je hebt aangemeld voor onze nieuwsbrief.

Ook gelezen

Niet gevonden wat je zocht? Zoek hier: