Wanneer zijn weachternamengaan gebruiken?

1 september 2009

De vroegste achternamen, of familie- en geslachtsnamen, kwamen waarschijnlijk rond 500 v.Chr. in de Romeinse republiek in gebruik. Iedereen kreeg naast een voornaam een achternaam, het belangrijkste deel van je naam, die je erfde van je ouders. In Noord-Europa kregen de meeste kinderen hun vaders voornaam als achternaam, zoals Hendrik Siewertszoon of Kenau Simonsdochter: patronymische achternamen. Dit is nog altijd de gang van zaken op IJsland (denk maar aan de vroegere president, Vigdís Finnbogadóttir). En ook nu nog eindigen veel gangbare achternamen op -sen of -son. Het gebruik om iedereen van een familie dezelfde achternaam te geven, werd op verschillende tijdstippen ingevoerd. In Frankrijk al in de 13e en 14e eeuw, in Duitsland her en der in de 16e eeuw. In Noord-Duitsland, waar ook patroniemen in gebruik waren, iets later. In Arabische landen krijgen de kinderen ook vaak een patroniem als achternaam, zoals ibn Chaldoen: ‘zoon van Chaldoen’. Maar ook daar komt de vaste achternaam zoals we die in Europa kennen, meer in zwang. In Oost-Aziatische landen als China staat de achternaam voor de voornaam. Verspreid over de wereld zijn er nog kleine gemeenschappen die alleen voornamen kennen.

Bekijk ook ...

ONTVANG DE NIEUWSBRIEF VAN WETENSCHAP IN BEELD

Je ontvangt je gratis special, Onze extreme hersenen, als download zodra je je hebt aangemeld voor onze nieuwsbrief.

Ook gelezen

Niet gevonden wat je zocht? Zoek hier: