star trek 50

10 technologieën voorspeld in Star Trek

Vandaag is het 50 jaar geleden dat de legendarische tv-serie Star Trek voor het eerst over het scherm rolde. Toen was het heel futuristisch, maar veel van de voorspellingen zijn later echt ontwikkeld door ingenieurs en uitvinders.

5 september 2016 door Babak Arvanaghi

Op 6 september 1966 was de eerste aflevering van Star Trek in Canada op tv te zien. Twee dagen later kwam de serie in de VS op tv, en het zou een van de grootste tv-successen aller tijden worden.

In meer dan 700 afleveringen en 13 speelfilms konden we de bemanning volgen in verschillende ruimtevaartuigen die het heelal hebben uitgekamd. Tal van captains begeleidden de ontmoeting met vreemde – en vaak humanoïde – ruimtewezens, en ze maakten gebruik van allerlei technologieën. Hier hebben we een aantal van de technologische snufjes bijeengebracht die later werkelijkheid zouden worden (of bijna dan).

"Live long and prosper."

De communicator

In Star Trek: Als Captain Kirk tegen Scotty zegt: 'Beam me up', pakt Scotty een handheld apparaat waar hij in kan praten.

In het echt: De mobiele telefoon is vandaag de dag nog veel geavanceerder dan de communicatieapparatuur in Star Trek. In de serie konden de personages alleen in de handheld apparaten praten, wat in het niet valt bij wat je tegenwoordig allemaal met een smartphone kunt doen. Maar in 1966 was bellen op die manier een verre toekomstvisie.

De translator

In Star Trek: De bemanning van de USS Enterprise stuit vaak op vreemde rassen die een onbekende taal spreken. Dankzij de universele vertaler kunnen de mensen aan boord toch in vreemde talen communiceren.

In het echt: Wat je zegt, kan realtime vertaald worden met behulp van stemherkenningssoftware gekoppeld aan vertaalprogramma's. Een technologie waar onder meer Skype en Google zich op hebben gestort. Het enige verschil is dat je in het echt moet voorprogrammeren met welke talen je wilt werken.

Videocalls

In Star Trek: De commander van een vreemd ruimteschip dat in aantocht is, verschijnt op een scherm. Zo communiceert hij met de captain van de USS Enterprise.

In het echt: Eind jaren 1960 was het ondenkbaar, maar videocommunicatie is vandaag de dag al een vrij oude technologie. En we hebben geen grote computers meer nodig om te zien wie we aan de lijn hebben – een smartphone voldoet.

De bril van Geordi La Forge

In Star Trek: Geordi La Forge is blind, maar met behulp van zijn VISOR kan hij toch iets zien. Dankzij dit speciale vizier ziet hij alles in het elektromagnetische spectrum, waardoor hij zelfs beter ziet dan alle anderen aan boord van het ruimteschip.

In het echt: Oké, onderzoekers hebben nog geen bril voor blinden gemaakt waarmee ze zelfs beter zien dan iedereen om hen heen. Maar wel een bril waarmee blinden weer wat kunnen zien. De speciale bril zet lichtsignalen om in elektronische impulsen, die doorgestuurd worden naar de hersenen. Hier worden de impulsen tot beelden aan elkaar gesmeed.

Deflectorschild

In Star Trek: In oorlogssituaties wordt het schild op de USS Enterprise in gebruik genomen. Het buigt de vijandelijke kogels op het enorme ruimteschip af.

In het echt: Met behulp van elektromagnetische velden kunnen we achterhalen hoe we ons kunnen beschermen tegen elektrisch geladen projectielen. Die kennis kunnen we onder meer gebruiken om astronauten tegen kosmische straling te beschermen. Maar een echt schild kunnen we nog niet bouwen.

Phasers

In Star Trek: De bemanning draagt kleine pistolen, die laserachtige projectielen wegschieten. Ze kunnen ook op een andere stand worden gezet, bijvoorbeeld op 'stun', waardoor ze hun slachtoffer niet doden maar alleen verlammen.

In het echt: Toen de serie in 1966 uitkwam, werd elektriciteit nog niet toegepast in aanvalswapens. Daar kwam in 1969 verandering in, toen de taser werd uitgevonden. Het elektrische vuurwapen is bedoeld om mensen te verlammen, net als de phaser. Laserwapens bestaan inmiddels ook, alleen niet in zo'n klein formaat.

De trekstraal

In Star Trek: Een lichtstraal schiet weg uit het ruimteschip en vangt een kleiner object. Dit object wordt met behulp van het licht het ruimteschip ingetrokken.

In het echt: Het is al langer mogelijk om dingen te verplaatsen door er een krachtige lichtbundel op te richten, maar het is moeilijker om voorwerpen aan te trekken. Toch ziet het ernaar uit dat onderzoekers van de New York University net een doorbraak hebben bereikt. Nu heeft ook NASA zich op het project gestort, dat het hopelijk makkelijker kan maken om monsters te nemen in de ruimte.

De technologie werkt door hologrammen te maken, die bepaalde plekken in het licht hebben die meer aantrekken dan andere. Door daarop te drukken zijn onderzoekers erin geslaagd piepkleine glazen bolletjes een centimeter dichterbij te halen.

Kunstmatige zwaartekracht

In Star Trek: Aan boord van de USS Enterprise heerst dezelfde zwaartekracht als op aarde. De honderden wezens in het ruimteschip kunnen gewoon rondlopen en hoeven zich geen zorgen te maken over gewichtloosheid.

In het echt: We weten hoe we kunstmatige zwaartekracht kunnen maken, maar de technologie is nog niet ver genoeg gevorderd om het mogelijk te maken. Er is een enorme structuur voor nodig die om zichzelf draait, of een krachtige magneet die alles op zijn plaats houdt.

Met de huidige technologie is het nagenoeg onmogelijk om zo’n draaiende structuur in de ruimte te brengen en in elkaar te zetten, en een enorme magneet zou alle andere elektronica aan boord van het ruimtevaartuig verstoren.

De tricorder

In Star Trek: Kirk en Spock kunnen met een draagbare scanner het zuurstofniveau op vreemde planeten meten. Maar de scanner kan ook zieken diagnosticeren en technische fouten opsporen.

In het echt: Er is geen scanner die alles kan wat de tricorder kan. Maar de afzonderlijke elementen bestaan wel. Zo heeft NASA de handheld scanner LOCAD ontwikkeld, die E. coli, schimmel en salmonella kan opsporen op het internationale ruimtestation ISS.

In de medische wereld is de MRI-scanner de voorganger van de tricorder. Die was tot nu toe niet bijzonder mobiel, maar daar brengt een nieuwe uitvinding verandering in. Onderzoekers van Harvard hebben een kleinere, draagbare unit ontwikkeld die ongeveer net zo werkt als een MRI-scanner.

Warp drive

In Star Trek: De oplossing voor de enorme afstanden in het heelal is de zogeheten warp drive. Met deze aandrijving kan het ruimteschip sneller gaan dan het licht en zo snel reizen tussen sterrenstelsels.

In het echt: Volgens de relativiteitstheorie van Einstein kunnen we ons niet sneller bewegen dan het licht. We moeten daarom naar andere manieren zoeken.

In 1994 kwam de Mexicaanse natuurkundige Miguel Alcubierre met een idee voor een warp drive. Door de ruimte te beïnvloeden met een ring van negatieve massa, wilde hij een golf creëren die ervoor zorgt dat de ruimtetijd zich vóór een schip samentrekt en zich achter een schip uitstrekt. Op die manier staat het ruimteschip stil en beweegt juist de ruimte. Er is wel heel veel energie voor nodig.

In 2012 liet Harold White van NASA weten dat hij bezig is met de ontwikkeling van een warp drive op basis van Alcubierres ideeën.

Bekijk ook ...

Ook gelezen

Niet gevonden wat je zocht? Zoek hier: